Sommige gedichten maken me verlegen die ik krijg,
en ja ik vecht,en wil mijn vleugels openslaan!
Geef me de kans!!!
Ergens…. Achter in een donker woud,
heeft een rups een cocon om zich heen gebouwd.
Het eeuwige kruipen maakte haar vreselijk moe,
ze sleepte zichzelf naar dit plekje toe.
In haar cocon heeft ze kracht en warmte gekregen,
maar ze voelde zich ook eenzaam en kon zich niet bewegen.
In de cocon bleef ze klein,
diep in haar hart wilde ze graag een vlinder zijn.
Ze is alleen bang voor de enorme verandering die ze zal ondergaan,
en voor wat haar straks te wachten zal staan.
Dapper als ze was, besloot ze zich aan de natuur over te geven,
en te vechten voor een gelukkig leven.
Ze voerde in haar cocon een zware strijd,
ze raakte de controle over haar lichaam en leven kwijt.
Op een dag scheen er een zonnestraaltje door haar cocon,
dat was het moment waarop voor haar een nieuw leven begon.
Ze ontpopte zich in de warmte van de zonnestralen,
ze voelde dat dit de bron was waar zij echte liefde kon halen.
Haar kleurrijke vleugels spreidde ze uit in het licht,
ze genoot van haar vormen, een prachtig gezicht.
Ze vloog over zeeën, langs bergen, door dalen,
ze rustte op bloemen en durfde nectar te halen.
Ook hield ze van de sterren en vloog graag bij nacht,
de aangename stilte heeft haar tot eindeloos dromen gebracht.
De wereld lag voor haar open, ze voelde zich vrij,
diep in jouw hart zit deze vlinder …. die vlinder, dat ben JIJ!
Lieve Margo
***
gekregen van ;een vriendin
| 
